Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Δάφνη Γκίνες

Αυτό που με εντυπωσίασε από την έκθεση του Ντεγκά στο μουσείο Ηρακλειδών ήταν η φιληδονία και η φιλαρέσκεια που απέπνεαν οι γυναικείες φιγούρες.




Γράφει και Κική Δημουλά (από την ποιητική της συλλογή ΤΑ ΕΥΡΕΤΡΑ):

ΜΑΓΙΚΗ ΕΙΚΩΝ
Σαν κράνος αγνοούμενου
αιθεροβάμονα πολεμιστή
σ΄ ενέδρα μαύρου σύννεφου
κατρακυλισμένο

υπερυψούται του φωτός του
απόψε το φεγγάρι.

Όλα αυτά μου έφεραν στο μυαλό τη Δάφνη Γκίνες.


Μια γυναίκα εκκεντρική, μια γυναίκα που όλα γύρω της υπακούν στη μόδα



Η γυναικεία φιλαρέσκεια στο πρόσωπο και το κορμί της.

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Μου άρεσαν!

  • Το είδα κάπου γραμμένο και το μεταφέρω:

Τα όριά σου προσδιορίζονται
από το τι πιστεύεις 
ότι είναι κατορθωτό.
Άλλαξε την πεποίθηση
και θα εξαφανίσεις 
κάθε όριο.


  • Και κάτι ωραίο και για τους γονείς:
«Ακου, Μαρία: δεν έχω ιδέα πώς να σε μεγαλώσω. Ούτε εγώ ούτε κανένας γονιός πρέπει να παίζει τον παντογνώστη και να ασκεί βίαιη εξουσία στα παιδιά του και ο λόγος του να είναι νόμος. Τέρμα. Λοιπόν, είσαι ν’ ανακαλύψουμε μαζί, να μάθουμε κι οι δυο μας από μόνοι μας χωρίς παιδοψυχολόγους, παιδαγωγούς κι άλλους τέτοιους, με μόνο οδηγό το σεβασμό, την κατανόηση, την αγάπη που νιώθουμε, είσαι να μάθουμε μαζί πώς μεγαλώνουν τα παιδιά; Οι άνθρωποι; Είσαι;».

Πλανόδιον τεύχ. 51

Επειδή δε θεωρώ το διήγημα σαν το φτωχό συγγενή του μυθιστορήματος, αλλά σαν ένα αυτόνομο λογοτεχνικό είδος, γι΄ αυτό και προτείνω το περιοδικό Πλανόδιον, τεύχος 51.
 
Επετειακό τεύχος των 25 χρόνων του περιοδικού που περιλαμβάνει  μικρά διηγήματα Ελλήνων συγγραφέων. Ο εκδότης Γιάννης Πατίλης εισάγει στο αφιέρωμα μ’ ένα κείμενο για το σύγχρονο διήγημα και τις ρίζες του.Τὸ πα­ρὸν τεῦ­χος πε­ρι­έ­χει 48 μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τα, 19 ἀ­πὸ τὰ ὁ­ποῖ­α ἐ­πε­λέ­γη­σαν ἀ­πὸ τὸν Γιά­ννη Πα­τί­λη, τὴν Ἡ­ρὼ Νι­κο­πού­λου καὶ τὸν Βα­σί­λη Μα­νου­σά­κη, ἀ­πὸ ἕ­ναν εὐ­ρύ­τε­ρο κύ­κλο 381 δι­η­γη­μά­των νέ­ων καὶ ἀ­γνώ­στων ὡς ἐ­πὶ τὸ πλεῖ­στον συγ­γρα­φέ­ων ποὺ ὑ­πε­βλή­θη­σαν πρὸς κρί­ση στὸ πε­ρι­ο­δι­κό. Τὴν πα­ρου­σί­α­ση τοῦ ἀ­φι­ε­ρώ­μα­τος προ­λο­γί­ζει ὁ Γιά­ννης Πα­τί­λης μὲ τὸ κεί­με­νό του «Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι. Σκέ­ψεις γιὰ τὸ σύγ­χρο­νο δι­ή­γη­μα καὶ τὶς ρί­ζες του», στὸ ὁ­ποῖ­ο δι­ε­ρευ­νᾶ­ται ἡ σχέ­ση τοῦ σύγ­χρο­νου σύν­το­μου δι­η­γή­μα­τος μὲ τὸν με­γά­λο ἀ­με­ρι­κα­νὸ πε­ζο­γρά­φο τοῦ 19ου αἰ­ώ­να Ἔν­τγκαρ Ἄλ­λαν Πό­ε καὶ ἐ­πι­χει­ρεῖ­ται ἡ κα­τα­νό­η­ση αὐ­τοῦ τοῦ λο­γο­τε­χνι­κοῦ ὑ­πο­εί­δους στὸ εὐ­ρύ­τε­ρο πλά­ι­σιο τῆς νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας ἀλ­λὰ καὶ τῆς σύγ­χρο­νης παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­σης καὶ τοῦ και­νο­φα­νοῦς δι­α­δι­κτύ­ου.

Συγγραφείς του ενός βιβλίου

Είναι πολύ πιθανότερο ένας ποιητής να γίνει γνωστός και αναγνωρίσιμος σε νεαρή ηλικία παρά ένας μυθιστοριογράφος. Η ποίηση απαιτεί κυρίως ταλέντο, το μυθιστόρημα κυρίως μεθοδικότητα και ωρίμανση. Γι΄αυτό εξάλλου και το βραβείο νόμπελ απονέμεται για το σύνολο της συγγραφικής δραστηριότητας κάποιου. Παρόλα αυτά δεν λείπουν και περιπτώσεις συγγραφέων που μας έμειναν για ένα έργο τους, πιθανόν το πρώτο τους, που επισκίασε τα μεταγενέστερά τους.

Ο Τζόζεφ Χέλερ για το  μυθιστόρημα «Κατς 22»,
Ο  Κώστας Ταχτσής για το «Τρίτο Στεφάνι», 
Ο Αρης Αλεξάνδρου για  το «Κιβώτιο».

«Μερικές φορές», είπε ο Τζέιμς Μίλερ, «ένα βιβλίο σε γράφει αυτό αντί να το γράφεις εσύ. Κάτι σαν ευτυχής συγκυρία, ιδανικό εσωτερικό timing που ενδεχομένως να μην επαναληφθεί».

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Bιβλιοπροτάσεις

Ο πρώτος κύκλος βιβλίων που προτείνω προέρχεται από το χώρο της σύγχρονης νεοελληνικής λογοτεχνίας.

ο παλαιστής και ο δερβίσης- ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ 

Ένα βιβλίο ερωτικό και μεθυστικό. Αρώματα της ανατολής, αλλά και βόλτες σε πόλεις της ευρύτερης περιοχής από την οποία κατάγεται ο συγγραφέας. Το σώμα και το πνεύμα. Η Ελλάδα και η Τουρκία. Ανατολή και Δύση. Ένα ερωτικό παιχνίδι και ένα βιβλίο που σου κλείνει σκανταλιάρικα το μάτι.


Κυριακή - ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ

Ένα έργο εσωτερικής αναζήτησης που διαδραματίζεται μια Κυριακή εκλογών. Ένας ρεαλιστικός καμβάς  απαραίτητος για να πραγματοποιηθεί ένα ταξίδι αυτογνωσίας μέχρι που να αποδειχθεί ότι η αρχική υπόθεση ήταν ένας λάθος. Τελικά τα μυθιστορήματα έχουν ανάγκη από μια παρεξήγηση.

Το χαστούκι-ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΙΟΛΚΑΣ

 Ένα χαστούκι, μια τόσο αθώα παιδαγωγική αρχη, είναι αρκετό για να ξεδιπλωθεί μια ολόκληρη ιστορία που θα φωτίσει διαφορές ανθρώπων και πολιτισμών. Αξίζει να το διαβάσει κανείς για τις διαφορετικές αφηγηματικές προσεγγίσεις του ίδιου γεγονότος.


 Άγιος Ηρακλής - ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΛΛΙΦΑΤΙΔΗΣ

Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που καταπιάνεται με τη ζωή του γνωστού ήρωα για να καταλάβουμε και την τραγικότητά του. Ηρακλής και Χριστός, ήρωας και άγιος. Μια ενδιαφέρουσα σχέση για προσωπικές προεκτάσεις.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Μιχάλης Μαδένης

Η ζωγραφική του Μιχάλη Μαδένη φθάνει στο θεατή ως μετάληψη. Μια καβαφική προσέγγιση του ανθρώπινου σώματος. Ένα σώμα που μοιάζει να έρχεται από μακριά, από έναν αρχέγονο χρόνο και τόπο. Ένα σώμα που η βαρύτητα δεν μπορεί να το βυθίσει, αλλά αντίθετα που στόχο έχει την ανάληψη. Οι φιγούρες του Μιχάλη Μαδένη εγγράφονται ως κομμάτια μιας Πομπής Παναθηναίων, ως ταπεινοί τροπαιούχοι ή θριαμβευτές βοσκοί.





Θυμήσου, σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1918)





Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Γιάννης Παρμακέλης

Η Ακαδημία Αθηνών γενικά είναι ταυτισμένη με το συντηρητικό και αναχρονιστικό. Ο ακαδημαϊσμός είναι συνώνυμο του ψυχρού και απονεκρωμένου τρόπου αντιμετώπισης της τέχνης και του πολιτισμού γενικότερα.   Παρόλα αυτά εξέλεξε έναν νέο ακαδημαϊκό. Ο γλύπτης Γιάννης Παρμακέλης κατέλαβε την έδρα Γλυπτικής στην Τάξη Γραμμάτων και Καλών Τεχνών. Ενας καλλιτέχνης, τα έργα του οποίου κοσμούν πολλούς δημόσιους χώρους, και έμαθε τα μυστικά της γλυπτικής δίπλα στον Γιάννη Μόραλη και τον Γιάννη Παππά. H γλυπτική του, κυρίως σε μέταλλο, αλλά και σε ξύλο και γύψο, έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα και συνομιλεί τόσο με τις κλασικές φόρμες όσο και με τις μοντέρνες.
Ο κ. Παρμακέλης έχει ενδιαφέρον για όλες τις θεματογραφικές περιοχές, αλλά με ιδιαίτερη προτίμηση στην ανθρώπινη μορφή και μορφοπλαστικό λεξιλόγιο που βασίζεται σε εξπρεσσιονιστικά αλλά και προσωπικά σουρεαλιστικά στοιχεία, με καθοριστικά χαρακτηριστικά την περιορισμένη σχηματοποίηση, την αποσπασματικοποίηση και τον τονισμό του ουσιαστικού. Συχνά το ανθρώπινο σώμα δίνεται αποσπασματικά, υπαινικτικά και σκόπιμα προβληματικά, με ένα μόνο τμήμα του για να εκφραστούν οι προβληματισμοί και οι ανησυχίες για τον κόσμο μας και την ζωή.




Βραβείο Αναγνωστών

Το νεοελληνικό μυθιστόρημα αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς σε σχέση με την ποίηση υπολείπεται σε διεθνή αναγνώριση. Παρόλα αυτά η μυθιστορηματική δημιουργία κινείται και οι νεοέλληνες μυθιστοριογράφοι είναι και πολλοί και αξιόλογοι.


Tο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου καλεί τους αναγνώστες να ψηφίσουν το Βραβείο Αναγνωστών από τώρα μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου. Υποψήφια στη βραχεία λίστα είναι δεκαέξι μυθιστορήματα:

«Ο ερωτευμένος Πολωνός» της Μάρως Βαμβουνάκη,
«Πρίγκιπες και δολοφόνοι» του Μιχάλη Γεννάρη,
«Ο παλαιστής και ο δερβίσης» του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, 
«Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ» της Μάρως Δούκα, 
«Πριν απ’ το ηλιοβασίλεμα» του Μάνου Ελευθερίου, 
«Ανεμώλια» του Ισίδωρου Ζουργού, 
«Η συμφωνία των ονείρων» του Νίκου Θέμελη, 
«Τα σακιά» της Ιωάννας Καρυστιάνη, 
«Ο γύρος του θανάτου» του Θωμά Κοροβίνη, 
«Η άλωση της Κωνσταντίας» του Γιάννη Μακριδάκη, 
«Ληξιπρόθεσμα δάνεια» του Πέτρου Μάρκαρη, 
«Πώς να κρυφτείς» της Αμάντας Μιχαλοπούλου, 
«Η ενοχή της αθωότητας» της Ιωάννας Μπουραζοπούλου, 
«Για μια χούφτα βινύλια» της Χίλντας Παπαδημητρίου, 
«Κι όμως ανθίζει...» της Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη,
«Η έρημος έρχεται» του Μιχάλη Φακίνου. 

Μπορείτε να ψηφίσετε με sms στο 54160.

Γάμος σουρεάλ


EΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΤΟΡΙ


Μέσα σ΄ ένα δωμάτιο βρίσκονται δύο άντρες, γύρω από ένα τραπέζι. Φοράνε κουστούμι, μαύρα γυαλιά και είναι σοβαροί και αγέλαστοι. Ο ένας, ο Γιώργος, κρατάει μια τράπουλα και μοιράζει τα χαρτιά. Ο άλλος, ο Αντώνης, τον κοιτάζει με ύφος επιτιμητικό. Σ΄ ένα παρακείμενο κρεβάτι είναι ξαπλωμένη μια γυναίκα και αναστενάζει. Απροσδιόριστης ηλικίας, φοράει κάτι ελαφρύ και φέρει μώλωπες σε ορισμένα σημεία του σώματός της. Ο Αντώνης συνεχίζει αυτό το επιτιμητικό βλέμμα που κάρφωσε απέναντι στο Γιώργο. Ο Γιώργος υποσχέθηκε να παντρευτεί αυτή τη γυναίκα, αλλά αναγκάζεται να φύγει. Τον διώχνουν από τη χώρα. Και τώρα πρέπει να βρουν έναν άλλο γαμπρό. Ο Αντώνης θα το ήθελε πολύ να είναι ο ίδιος γαμπρός, αλλά δε γίνεται. Είναι ακόμη νωρίς για τον ίδιο. Πρέπει πρώτα να ωριμάσει. Τα χαρτιά που κρατούν στα χέρια τους έχουν γραμμένα ονόματα υποψηφίων γαμπρών. Από έξω ακούγονται φωνές και βρισιές οργισμένων πολιτών. Αρχίζουν επιτέλους οι δύο άντρες να ρίχνουν τα χαρτιά: Παπαδήμος, Ρουμελιώτης, Πετσάλνικος, Αρσένης, Κακλαμάνης, Διαμαντούρος, Σκουρής, Κουκιάδης, Βενιζέλος ... Τα χαρτιά τελειώνουν. Δεν υπάρχει το τελευταίο χαρτί. Δεν υπάρχει το χαρτί που θα νικήσει. Από έξω τα βουητά της οργής πολλαπλασιάζονται. Και τώρα τι θα γίνει; Η γυναίκα πως θα αποκατασταθεί; Οι δύο άντρες αποφασίζουν να  ρίξουν συμπονετική μια ματιά στη δύστυχη γυναίκα, αλλά... η γυναίκα έχει εξαφανιστεί. Αρχίζουν έντρομοι να τη γυρεύουν και τελικά παρατηρούν πως αυτή το έσκασε από ένα ανοιχτό παράθυρο κι άρχισε να πετάει, να πετάει μακριά τους, με όσες δυνάμεις είχε, γιατί κοντά τους σίγουρα κινδυνευε να καταστραφεί. Τώρα θα συνεχίσει να πετάει; Μάλλον όχι. Θα προσγειωθεί και θα ξεκινήσει μια πορεία βασανιστική. Μπροστά από το λαό. Πρώτα αυτή κι ύστερα όλοι οι υπόλοιποι. Σίγουρα κάποιος θα τη συνοδεύει, αλλά πρώτα αυτή κι ύστερα εμείς.



Περιμένω προτάσεις για ένα δημιουργικό παίξιμο της ιστορίας!!!


ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΤΟΡΙ
Σουρεαλιστικό σίριαλ ονοματολογίας
Της Μαριλης Μαργωμενου

Ο Γ. Ραγκούσης τον ονειρεύτηκε «υψηλών προδιαγραφών», όχι «κοινού χαμηλού μέσου όρου». Ο Δ. Ρέππας τον φαντάστηκε σοσιαλιστή σωστό, «απ’ την κοινοβουλευτική πλειοψηφία». Η Αννα Διαμαντοπούλου τον ήθελε «με βαθιά γνώση των οικονομικών». Πιο σοφός απ’ όλους, ο Α. Λοβέρδος εστίασε στο ίδιο το προξενιό. Σαν σε διήγημα του Καρκαβίτσα: «να μην τσακωθούμε», είπε, με το ξένο σόι «για τα μικροπράγματα». Γιατί όπως παρατήρησε και ο Κ. Σκανδαλίδης -σε κλίμα Τσιφόρου εκείνος- «πρέπει να τα βρούμε, αλλιώς θα μας πάρουν με τις ντομάτες».
Θα αρκούσε μια απλή ερώτηση στο γραφείο συνοικεσίων «Λούης» ή στις γνωριμίες γάμου «Πάππας». Οι κύριοι εκεί ξέρουν πόσο δύσκολη υπόθεση είναι το προξενιό. Στην πορεία, το μαθαίνουν και οι υποψήφιοι γαμπροί. Ο πρώτος γαμπρός της πολιτικής μας ευτυχίας, λόγου χάρη. Με το που φάνηκε η υποψηφιότητα Παπαδήμου να καταρρέει, ως ντεμπιτάντ της πρωθυπουργίας εμφανίσθηκε  ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Π. Ρουμελιώτης. Μπορεί το πανελλήνιο να τον θυμόταν ως υπουργό - φετίχ του Α. Παπανδρέου την ωραία εκείνη εποχή που η Ελλάς ξεκίνησε να τρώει αυτά που τώρα χρωστάει, αλλά ο κ. Ρουμελιώτης μέσ’ το αεροπλάνο που τον έφερνε απ’ τα ξένα ζούσε το «όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά». Σύντομα θα ερχόταν η προσγείωση:  στη 1.00 τη νύχτα της Δευτέρας, ο Α. Σαμαράς βγήκε απ’ τα γραφεία της Ν.Δ. «Ρουμελιώτης, κύριε πρόεδρε;» πέταξε κάποιος. Το νεύμα που έκανε ο κ. Σαμαράς θα μπορούσε να σημαίνει από «όχι» μέχρι «όταν παγώσει η κόλαση».
Ο επόμενος υποψήφιος θα είχε ακόμη πιο σουρεάλ μοίρα: ο Νικηφόρος Διαμαντούρος, έφτασε ν’ ακούσει το όνομά του δίπλα στη λέξη «πρωθυπουργός» απ’ την τηλεόραση! «Με βολιδοσκόπησαν», είπε αργότερα στο Reuters. «Αλλά δε μου πρότειναν τίποτα». Κάπου εκεί η μεθοδολογία εξεύρεσης πρωθυπουργού άρχισε να μοιάζει κάπως αλλόκοτη. Κυρίως γιατί αμέσως μετά ακούστηκε το όνομα του Γ. Αρσένη, λίγο πριν από εκείνο του Στ. Δήμα, λίγο μετά από εκείνο του Ευ. Βενιζέλου, αλλά όχι αργότερα από εκείνο του Απ. Κακλαμάνη!
Κάποιες ιστορίες μοιάζουν προορισμένες να διασκεδάσουν τον ιστορικό του μέλλοντος. Τρίτη απόγευμα, και ξαφνικά ο Απ. Κακλαμάνης έμοιαζε σαν το Δαυίδ του κοινοβουλευτισμού, έτοιμος να πετύχει στο δόξα πατρί τον τεχνοκράτη Γολιάθ. Ατυχώς για τον παλαιό πρόεδρο, το άλλο πρωί τον βρήκε ξανά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, καθισμένο δίπλα στον Β. Ράπανο, στο ράφι «άνθρωποι που θα γίνονταν πρωθυπουργοί». Εν τω μεταξύ, ο Γ. Παπανδρέου κάτω απ’ τις κλαίουσες ιτιές του Εθνικού Κήπου συζητούσε με τον Λ. Αγιάλα το φλέγον θέμα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Και στη Συγγρού ο Α. Σαμαράς ετοίμαζε αντεπίθεση. Οπως τη Δευτέρα, έτσι και την Τρίτη, βγήκε περίπου όπως ο κούκος απ’ το ρολόι  τα μεσάνυχτα. Φλας και... «πώς θα είναι ο νέος πρωθυπουργός». Ο πρόεδρος ανασκουμπώθηκε. «Θα είναι εύελπις!», είπε.
Ολη νύχτα οι δημοσιογράφοι έψαχναν ποιος είναι ο «εύελπις», και νωρίς το πρωί, ήρθε η απάντηση. Ο Τ. Χυτήρης βγήκε στην κάμερα με το ύφος που κάποτε έκανε θραύση στο δελφικό μαντείο: «φαίνεται πως είναι ο Βασίλης Σκουρής!», είπε. Βέβαια ο πρόεδρος του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων δεν είχε ιδέα: οι δημοσιογράφοι του τηλεφωνούσαν κι εκείνος ήταν στην έδρα του και δίκαζε! Ακόμα χειρότερα την έπαθε ο Γ. Κουκιάδης. Πού να το φανταζόταν ο δύστυχος καθηγητής; Η «υποψηφιότητά» του συνέπεσε χρονικά με το σημείο βρασμού των πρασινοφρουρών. Κι έτσι, ο Γ. Κουκιάδης απόλαυσε το σπάνιο προνόμιο και να μη γίνει πρωθυπουργός, και να τον «στολίσουν» οι βουλευτές σαν πρώιμο χριστουγεννιάτικο δέντρο!
Περιέργως, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν πτόησε τον επόμενο στη λίστα, τον Φ. Πετσάλνικο. Τι κι αν δώδεκα ώρες πριν δήλωνε πως «εγώ είμαι και θα παραμείνω πρόεδρος της Βουλής»; Οταν ήρθε η ώρα να δοθεί η νύφη, ο Φ. Πετσάλνικος δε δίστασε στιγμή. Ακολούθησε το φωτεινό παράδειγμα του Νίκου Ρίζου, κι έβγαλε θαρρετά το κεφάλι του πίσω απ’ την ανθοδέσμη. Ελλείψει Λαυρέντη Διανέλλου, τη χαριτωμένη φυσιογνωμία του περιέλαβαν οι 50 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Οσα ακολούθησαν, είναι πια ιστορία. Αλλά αν ο Σακελλάριος ζούσε, ίσως να γίνονταν και μια υπέροχη ελληνική ταινία…